New York Times opisał głośną historię sugerującą, że ADHD może nie być tym, o czym eksperci mówią nam od lat. Możliwe, że w wielu przypadkach nie jest to schorzenie wymagające leczenia. Nie ma wątpliwości, że leki działają i zmieniają zachowanie zgodnie z oczekiwaniami. Problem w tym, że ich podawanie dzieciom to w gruncie rzeczy serwowanie im pewnej formy „speedu”

Leki te mają również skutki uboczne — m.in. mogą hamować prawidłowy wzrost dziecka. Istnieje przypuszczenie, że cała sprawa została napędzona przez ekonomię przemysłu farmaceutycznego. Kiedy firmy zaczęły zarabiać na lekach, pojawili się specjaliści, których celem była pomoc dzieciom z ADHD — takim, którym trudno było pomóc w inny sposób. Gdy w przestrzeni publicznej zaczęły pojawiać się programy edukacyjne na temat ADHD, cały proces zamienił się w samonapędzający się mechanizm: każde nadaktywne dziecko było klasyfikowane jako mające ADHD, co prowadziło do coraz większej liczby diagnoz.

Widziałem komentarz Chamatha Palihapitiyi* (z podcastu All-In Pod), który mówił, że jedno z jego dzieci zostało zdiagnozowane jako mające ADHD, ale cała sytuacja wyglądała dla niego dość naciąganie. To była jego konkluzja.

Kolejne badania pokazują, że aktywność fizyczna może zwiększyć umiejętności umysłowe.

Czy możemy w tym momencie się zatrzymać i stwierdzić, że nauka nie ma żadnych wątpliwości, że aktywność fizyczna sprawia, że jesteś mądrzejszy.

Nie masz chyba, żadnych wątpliwości, że sprawia, że Twój mózg lepiej działa, sprawia, że jesteś szczęśliwszy, poprawia Twój nastrój, jesteś lepszy w relacjach, sprawia, że jesteś lepszy w pracy. Jesteś lepszy pod każdym względem.

Czy tylko mi się wydaje, że gdybyśmy tylko rozwiązali problem: jak zmotywować ludzi do tego, żeby wstali i poszli na spacer to żylibyśmy w innym świecie.

Jeszcze jeden argument to poruszanie się z przyczyn patriotycznych. To jest jedyny sposób, żeby uczynić kraj zdrowym.